بیست و یکم تیرماه

آن روز رویایی و دوست داشتنی با رسیدن عزیزترین دوستانم از اهواز به شیراز، آغاز شد.

خیلی خوشحال بودم (و هنوز هم هستم) که بالاخره به دستت آوردم.

حالا درست هفده سال از آن روز و از آن شب می گذرد.

بغض ها و لبخندهای زیادی را با هم تجربه کرده ایم. اما مهمترین خوشحالی زندگی من داشتن توست.

خوشحالم که تعداد تاریخ های مهم و مقدّس مان به یکی محدود نمی شود و من به هزار بهانه در هزار تاریخ می توانم برایت بنویسم و در گوش زیبایت نجوا کنم که :

دوستت دارم مریم عزیز من