آغاز مهر ِ مهربان

این روزها دوباره به کتاب خواندن رو آورده ام

مثل آن زمانها که دانشجوی پی اچ دی نبودم و بسیار کتاب می خواندم

از وقتی که دوباره و این بار در مقطع دکترای تخصصی دانشجو شدم احساس می کردم یک احمق به تمام معنا شده ام چون مجبورم فقط کتابهای خاص و بیش از آن فقط مقاله بخوانم

درس خواندن کلاسیک و آکادمیک سریعترین راه عمیق شدن در یک مطلب است

اگر من پی اچ دی نگرفته بودم و خودم می خواستم این مطالب را بخوانم هرگز به این درجه از توجه به عمق مطلب و تسلط کلاسیفای به مطالب به شکلی منظم دست نمی یافتم (نمی خواهم بگویم چقدر عمیق هستم، نه، اصلاً ... بلکه حرفم اینست که درس خواندن کلاسیک و نه دلبخواهی خوبی هایی دارد و بدی هایی خوبیش نظم و دقت و دسته بندی و عمق و سرعت است و بدیش این است که باید رها کنی و به بعدی بپردازی ... و نمی توانی دنبال مطالعات آزاد خودت آنگونه که قبلتر بودی، باشی)

الغرض خلاصه مدتها بود مطالعات پراکنده و کتابخوانی های منظم و بسیارم را کنارگذاشته بودم

خوشحالم دوباره میخوانم