به راه بادیه رفتن

فرار البته راه حل نیست

مشکل را حل نمی کند

شاید از خواص وظیفه گرایی این باشد که من گمان کنم همینکه وظایفم را درست انجام داده ام دیگران هم باید وظایفشان را در قبال من درست انجام دهند

و

وقتی انجام نمی دهند

به جای انجام بیش از وظایف تا حصول به نتیجه

خمودی

خستگی

رها کردن

پاک کردن صورت مساله

و

فرار

جای آن را می گیرد

به خودم باید هر روز بگویم که : وظیفه کافی نیست

نتیجه هم مهم است پسر خوب تلاشت رو بیشتر کن فقط وظیفه ت رو انجام دادی کافی نیست، تلاش کن نتیجه ش رو هم ببینی بعد برو سر کار دیگه.

به خودم باید هر روز بگویم که : اگر تو گمان می کنی وظیفه ت را خوب انجام داده ای نباید انتظار داشته باشی همه طبق استاندارد ذهنی تو وظایف شان را انجام دهند

سوال: "به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل" حلّ مساله است یا فرار؟ یا ...؟

.